zaterdag 3 juni 2017

Een manier van kloosterleven

Momenteel ben ik me aan het oriënteren op een mogelijk leven als monnik. Een van de manieren om zo'n leven te onderzoeken, is om actief deel te nemen in een klooster. Wat ook een mogelijkheid is, is om andere monastieke vormen op te zoeken en te bevragen. Zo ben ik begin deze maand ook op de koffie geweest bij Nikolaas Sintobin.
Nu is het zo, dat ik een fan ben van Bob Dylan. Met Pasen gaf hij drie optredens in de AFAS Live, een concertzaal in Amsterdam. De benedictijnse monnik Thomas Quartier was er ook. Journalist/dominee Rien van den Berg maakte er een heuse reportage over. Broeder Thomas heeft de monnik in Bob Dylan ontdekt. In het betreffende artikel zegt broeder Thomas onder meer:
“‘De band is zijn kloostergemeenschap,'. Het versterkt zijn overtuiging dat Bob Dylan de monnik in zichzelf heeft ontdekt, en in zijn liederen leeft: zijn band is een reizend klooster. En Dylan heeft in die kloostergemeenschap de regie. Hij beseft zijn eigen zwakte en laat dus zijn medebroeders uitblinken op hun instrumenten – vooral de gitarist en de drummer schitteren. Maar Dylan is onmiskenbaar zelf de centrale figuur. Een vader abt? ‘Nee, een stichter. Zoals Benedictus van Nursia ooit een groep monniken om zich heen verzamelde en een nieuw klooster oprichtte. Natuurlijk voelt het hier heel anders, maar je proeft eenzelfde bezieling. Bob Dylan is de stichter van een nieuwe orde, inspirerend, tegendraads, radicaal, creatief, revolutionair en volstrekt onmodieus – exact zoals het monnikenwezen bedoeld is.’”
Het kloosterleven is dus breder dan intreden in een klooster. Ook rondreizen kan een monastieke ervaring zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten