Single mannen

Twee weekenden. Dat organiseren de broeders van de abdij in Westmalle voor vrijgezelle mannen. De monniken nodigen met een advertentie in verschillende Vlaamse kranten single mannen uit om eens te komen proeven van het leven in de abdij. De mannen moeten dan wel ook leven zoals de monniken en dat is niet van de poes. Want zij staan al om vier uur op om te bidden. En tijdens de dag werken ze ook op de boerderij. Bedoeling van de abdij is om contacten te leggen.

De weekenden zijn van vrijdag tot en zondag. Voor in de agenda, het eerste monastieke weekend is 6 april - 8 april, het tweede weekend is 13 juli - 15 juli. Dat wordt dus reserveren, mannen!

Herberg

De monniken op Schiermonnikoog hebben eindelijk hun nieuwe onderkomen gevonden: Herberg Rijsbergen. De vier monniken vestigen zich na 15 januari 2019 in Klooster Schiermonnikoog. Daarmee is een einde gekomen aan de zoektocht naar een nieuw klooster op het Friese Waddeneiland.

De geestelijken kwamen begin 2015 naar Schiermonnikoog vanuit Abdij Sion in Diepenveen. Ze zagen meer toekomst voor hun klooster op het eiland. Het is de bedoeling om nieuwe kandidaten aan te nemen als de vier op hun definitieve plek zitten. De monniken kozen aanvankelijk voor nieuwbouw. Dat stuitte begin 2017 op zoveel weerstand dat ze van hun plan afzagen. In september vorig jaar begonnen ze opnieuw met de zoektocht naar een onderkomen.

Van harte gefeliciteerd, broeders!

Veelvraat

“Waarmee zal ik dan de mensen van dit geslacht vergelijken

en al wie zijn ze?

Ze zijn als kleine jongens

die op het marktplein zitten

en elkaar het spreekwoord toeroepen:

'Wij fluiten

en jullie dansen niet,

we klagen

en jullie huilen niet.'

Komt Johannes de Doper,

hij eet geen brood en drinkt geen wijn

en jullie zeggen:

'Hij is bezeten.'

Komt de mensenzoon,

hij eet en drinkt

en jullie zeggen:

'Zie die mens, een smulpaap, een dronkelap,

een vriend van tollenaars en zondaars.'

En toch de Wijsheid wordt gerechtvaardigd,

door al haar kinderen.”

Bovenstaand citaat komt uit het evangelie, zoals dat is opgetekend door Lukas. De vertaling komt uit 2007 en is van voormalig jezuïeten-priester Huub Oosterhuis en zijn compaan Alex van Heusden. De dominee preekte hier gistermiddag over. Eten is in het Lukas-evangelie een belangrijk onderdeel.

En niet alleen in de Bijbel. Ook mijn ervaring met de monniken is die van gastvrijheid en eten. Toen ik naar Westmalle ging, werden mijn chauffeur Peter en ik met een warme maaltijd en bier ontvangen. Toen ik een gesprek voerde met broeder Beda van de Sint-Adelbertabdij, een benedictijnenabdij in Egmond-Binnen, stond ook toen een warme prak voor me klaar.

Dat zijn mooie dingen. Een uitgestoken hand. Uitnodiging voor een gemeenschap. We horen bij elkaar, want we eten samen. Ik heb op je gerekend, hier is een bord eten voor je. Wees welkom in de kring van intimi.

Achter glas

Mijn 'woestijnervaring' in Westmalle heeft om meer dan één reden een geweldige indruk op me gemaakt. Natuurlijk was daar die bevindelijke ervaring, waarmee God me naar Leeuwarden terug stuurde. Hier, in mijn eigen stad, moet ik als een goed bevloeide tuin zijn, een bron waarvan het water nooit opdroogt. Niet voor mezelf, maar wel om 'te vasten': misdadige ketenen losmaken, de banden van het juk ontbinden, de verdrukte bevrijden en ieder juk breken.

Niet om die goed bevloeide tuin voor mezelf te zijn, maar om brood te delen met de hongerige, onderdak bieden aan armen zonder huis, iemand kleden die naakt rondloopt, bekommeren om mijn medemensen. De plek van het kerkgebouw, waar ik zondags ter kerke ga, nodigt uit om met deze opdracht actief bezig te zijn.

Maar tijdens mijn tiendaagse in het Vlaamse dorpje leerde ik ook het land kennen. De Vlaamse mentaliteit. De bescheidenheid, die monniken zo siert, maar die de Nederlands sprekende Belgen ook zo kenmerkt. Dat ze je aanspreken met “u”, een Vlaamse volksaard. Ik snap heel goed waarom een aantal Nederlandse broeders hun eigen stad hebben verlaten en ingeruild voor dit dorpje in de Antwerpse Kempen.

Ik luister de laatste tijd vaak naar de cd Achter Glas van Boudewijn de Groot. En ik hoor regelmatig het Belgische land voorbij komen. Zoals natuurlijk in Het Regent In Antwerpen. Maar ook in Het Meisje En Het Blauwe Meer: de hoge Gentse toren, alle Vlaamse wegen, 'mijn lief dacht aan haar Vlaanderenland'.

Of neem opener Heemsteedse Dreef. “In België reed ik door dorpen en steden (…), ik hou van dat land, al wil ik er niet sterven het is het decor van liederen die ik schreef, maar ik kan er niet wonen en zeker niet leven”.

Dat wonen en leven zou ik er wel kunnen. Ik ben dan ook niet zo gebonden aan Heemstede. Wel ben ik voorlopig gehecht aan Leeuwarden. Hier heb ik nog een opdracht te vervullen. Een taak af te maken, gedreven vanuit de profetie van Jesaja.

Wees gegroet, o Koninginne

Vandaag viert prinses Beatrix haar tachtigste verjaardag. Protestanten zijn altijd nauw verbonden met het koningshuis. Want de monarchie is een afgeleide van het Joodse koningshuis, zoals dat door de profeet en richter Samuël is ingesteld. Op verzoek van het volk, dat wel. Maar de Heer accepteerde deze wens van de Israëlieten. Want dit koningshuis zou dan weer symbool zijn van de grote Koning, die eeuwen later zou komen.

Zie hier de verbondenheid die bijbelvaste christenen met het vorstendom hebben. Niet zozeer vanwege de adellijke familie zelf. Wel vanwege de symboliek en het Bijbelse voorbeeld.

Ook katholieken hebben zo hun verbondenheid met de koningin. “De eeuwige maagd Maria” wordt ook als koningin(-moeder) aanbeden. Letterlijk aanbeden. Ik ben afgelopen zomer voor tien dagen in het klooster van Westmalle geweest. Het laatste lied van de completen (dagsluiting) is het Salve Regina, de groet aan Maria.

Salve Regina, Mater misericordiae, vita, dulcédo, et spes nostra salve. Zo begint de Latijnse tekst van dit lied. Wees gegroet, o Koninginne, Moeder van Barmhartigheid. Ons leven, onze vreugde, onze hoop, wees gegroet.

Maria als koningin-moeder, de moeder van onze Koning Jezus. Elke generatie zal haar gelukkig prijzen vanwege haar positie, zo zong Maria toen Gabriël haar zwangerschap aankondigde. En haar gelukkig prijzen doen we bij deze.

Op de verjaardag van de andere koningin-moeder.

Mannenavond

Ik ben er weer. Een griep hield me te bed. Maar inmiddels ben ik weer volledig uitgeziekt, en kan ik me weer volledig richten op het schrijven en bloggen. Het is zoals uit het gesprek van Sergej Bolsjakov met Vader Michaël, te vinden in 'De Monastieke Tuin': “Ik geef u een soortgelijke raad. Gebruik uw literaire begaafdheid om het Koninkrijk der hemelen onder de mensen te verspreiden en het Goede Nieuws te verkondigen. Dat is in feite uw plicht.”

Dit citaat las ik toen ik tien dagen in het klooster van Westmalle was. Hoewel het een gesprek was tussen twee voor mij onbekenden, voel ik me wel degelijk door deze quote aangesproken. Wellicht ligt hier mijn goddelijke roeping.

Enfin.

Afgelopen vrijdag hielden we in mijn gemeente een 'mannenavond'. Deze avond stond in het teken van het beschikbaar stellen van je gaven, met name als ambtsdrager. Onder meer werd gesproken over het houden van persoonlijk contact met Onze-Lieve-Heer. Wat vaak makkelijker gaat in een gemeenschap, dan als je op jezelf bent aangewezen. En iedereen weet, als je tijd neemt voor gebed en Bijbellezen, dan heeft dat zijn uitwerking.

Zie hier een protestants verlangen naar gemeenschapszin en kloosterleven.

Kerk

Paus Franciscus is terug in zijn continent Zuid-Amerika. De kerkvorst heeft samen met een kleine groep slachtoffers van seksueel misbruik door Chileense priesters gebeden en gehuild.

Franciscus heeft een goede naam in 'de wereld'. Een man die weet dat hij en zijn functie niet onfeilbaar zijn. En dat hij een eenvoudige man is, die ook met het uitschot van de samenleving optrekt. Eén van zijn eerste accties was dt hij met Witte Donderdag de voeten van twaalf vluchtelingen kuste en waste.

De katholieke kerk, een internationale gemeenschap waar ik weinig mee heb. Ik behoor tot de gereformeerde traditie. Een traditie met scheuringen. Zoals in Kruiningen, waar dominee Gerrit Bredeweg. Deze predikant was eerst voorganger van de Gereformeerde Gemeente, maar gaat nu verder als dominee van de Vrije Gereformeerde Gemeente.

De reden van de scheiding? Een ordinaire ruzie met oud-diaken Henk Jansen en later ook het kerkelijk bestuur. Zou zoiets ook binnen de Roomse kerk kunnen gebeuren? Die indruk heb ik niet. Misschien een goede reden om een katholiek lidmaatschap te heroverwegen.