Het Nederlands Dagblad heeft een zomerpodcast over christelijke onderwerpen. De titel van de zomerserie is 'Van avondmaal tot zondeval'. Een van de onderwerpen is gebedsgenezing, dat mede door Tom de Wal weer een hot item is.
In deze podcast wordt godsdienstsociologe Miranda Klaver geïnterviewd. Zij is kenner van de evangelische wereld. In het gesprek wordt onder meer het sacrament van het laatste oliesel, bekend van de katholieke traditie.
Van de podcast wordt ook een artikel gemaakt, dat in de krant komt te staan. In het artikel over de gebedsgenezing, is het slot voor de ziekenzalving, waar Klaver over verteld. Ze vertelt over een vrouw die voor een zwaar medisch traject stond, en zei: "Ik geloof niet dat ik genezen word, daar heb ik het geloof niet voor. Maar bid voor mij, nu ik het zelf niet kan."
Dat laatste. Bid voor mij, nu ik het zelf niet kan. Dát is wat een christelijke gemeenschap doet. Dat je het opneemt voor je naaste, soms letterlijk met wie je schouder aan schouder in de kerk- of koorbanken zit. Als diegene niet kan geloven, doe jij het voor diegene. Andersom net zo.
Wie niet gelooft, wordt toch gevraagd om maar 'gewoon' mee te doen met de rituelen die je in de kerk (gebouw of gemeenschap) uitvoert. Je raakt vanzelf wel weer aan bij het geloof.
Zo werkt het. Zo gaat het er aan toe. Dat is de gemeenschap der heiligen, van de heilige dingen. Van heilige mensen, door God geheiligd. Die zich met heilige dingen als rituelen en gebeden bezig houden. Dat is wat ik erg waardeer aan de oud- en rooms-katholieke traditie, de gemeenschap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten